bloger4d

Tradurban

2008-05-16T00:07:00.001-07:00

O pasado día 13 de maio de 2008, tivemos a gran sorte de poder acudir a un concerto organizado pola conselleira de educación da Xunta de Galicia.

O grupo, chamado "Tradurban", estaba formado por 6 compoñentes e cada un deles tocaba un instrumento diferente... Zanfona, gaita, arpa, violín, pandereta, etc. Este grupo tiña o propósito de acercarnos un pouco máis a música folk, o que eu creo que conseguiron, xa que conseguiron poñer o público en pé e facer que os voluntarios se apuntaran a tocar algúns dos instrumentos.

Este concerto penso que foi unha gran experiencia que nos achegou máis a este tipo de música grazas aos artistas, e penso que a todos nos gustou.

Dende aqui pedir a conselleira, que organice máis concertos deste tipo, xa que son experiencias boas e con isto poderemos descubrir novos tipos de música ou se cadra descubrir o grupo do que nos faremos fan nº1.

Día das Letras Galegas

2008-05-09T00:21:00.000-07:00

Dende fai moitos anos, o día 17 de maio coñécese, en Galcia, como o Día das Letras Galegas. Celébrase este día xa que o 17 de maio de 1863 publicouse o libro Cantares Gallegos, escrito por Rosalía de Castro.

O encargado de elixir cada ano a un escritor ou a unha escritora ao que adicarlle o Día das Letras Galegas é a Real Academia Galega. Para que un escritor ou escritora sexa o elexido ten que cumprir a condición de que no ano da súa conmemoración se cumpriran dez ou mais anos do seu falecemento.

A Real Academia Galega é unha institución científica, creada en 1906, que ten como obxectivo o estudo da cultura galega, e en especial da lingua galega. Elabora as súas normas ortográficas, gramaticais e léxicas, deféndea e promocionaa. Os seus membros son personalidades influentes do mundo da cultura galega, relacionados maioritariamente coa lingua. Dende decembro de 2001 o seu presidente é Xosé Ramón Barreiro Fernández

Este ano o Día das Letras Galegas está adicado a Xosé María Álvarez Blazquez

Acoso escolar

2008-05-09T00:18:00.000-07:00

1.¿Que é o Acoso Escolar?

O Acoso Escolar é o maltrato físico e/o psicológico que recibe un rapaz por parte de outro ou outros, que compórtanse con el cruelmente co obxetivo de sometelo e asustalo, para obter algún resultado favorable para os acosadores; ou simplemente para satisfacer a necesidade de agredir e destruír que estes adoitan presentar. O Acoso Escolar implica unha repetición continuada das burlas ou das agresións e poden provocar a exclusión social da víctima.

2.Obxectivos do Acoso Escolar:

O obxectivo do acosador é “intimidar, reducir e someter” tanto emocional como intelectualmente á víctima, para poder sentirse superior ós demáis. En ocasións, o rapaz que desenvolve conductas de acosa cara outros busca obter recoñecemento, do carece. Con moita frecuencia o rapaz que acosa atópase rodeado dun grupo de acosadores que se suman á disputa.

3.Características:

- Adoita incluir conductas de diversas naturazas (ameazas, burlas, agresións físicas…)

- Tende a originar problemas que se repiten e se prolongan durante certo tempo.

- Adoitan provocarse por un alumno, apoiado por un grupo, contra unha víctima que se encontra indefensa.

- Normalmente hai un grupo de persoas cunha certa ignorancia e pasividade que rodean os agresores e as víctimas sen intervir directamente.

- A víctima desenvolve medo, rechazo, pérdida de confianza en si mesmo e nos demais e disminución do rendemento escolar, según a violencia que sufra.

- Disminúe a capacidade de compresión moral e de lástima do agresor, e reforzase dun estilo violento.

- Nas persoas que observan a violencia sen facer nada para evitala, prodúcese falta de sensibilidade, lástima e insolidaridade.

4.Tipos:

Principalmente existen dúas formas de Acoso Escolar:

- Directo: É a forma máis común entre os nenos ( pelexas e agresións físicas)

- Indirecto: Adoita ser máis común nas nenas, en xeral a partir da adolescencia. Caracterízase por pretender o aillamento social do individuo. Este aillamento conséguese mediante técnicas variadas que inclúen: difundir rumores, ameazar aos amigos, facer críticas da persoa...

Por iso o maltrato entre compeñeiros pode aparecer de formas moi diversas, as máis comúns son:

- Verbales: Tales como insultos, motes, falar mal de alguén, rumores...

- Psicolóxicas: Ameazas para lograr algo da vítima, para exercer poder sobre ela.

- Agresións físicas: Pelexas, palizas...

- Aillamento social: Marxinando, ignorando a súa presencia...

5. Causas:

Na nosa sociedade existen certos factores de risco,0 que poden provocar este comportamento:

 Familia:
A través dela adquírense os primeiros modelos de comportamento, que teñen unha gran influencia no resto de relacións do rapaz. Coa violencia familiar poden aprender a ver o mundo como si so existiran dous papeis: agresor e víctima; por iso usan a violencia para non ser eles a víctima.

 Escola:
Cando escoitamos a un rapaz queixarse do seu profesor tendemos a pensar que é unha excusa por unha mala nota; isto pode ser un sinal de necesidade de mayor atención por parte dos profesores. Isto deriva de que o profesor ten alumnos que considera positivos ou negativos, e traballa máis cós positivos.

 Medios de comunicación:
Estes expóñennos continuamente á violencia, é tanto real como ficticia; e por iso son consideradas como unha das principias causas que orixina a violencia, xa que os rapaces interpretan todo o que ven, pero non ten porque presentarse en todos os nenos.

6. Vítimas:

Hai dous tipos:

- Vítima pasiva: É a que non ten amigos, apenas se comunica, e ten pouca popularidade. Adoita ser unha persoa insegura.

- Vítima activa: Adoita defenderse e provocar. Este papel é máis frecuente nos rapaces.

7. Agresores:

Algunhas das principias características son:

- Situación social negativa, sendo incluso rechazados por unha partedos seus compañeiros.

- Ausencia dunha relación afectiva por parte dos pais.

- Son violentos, abusan da forza ...

Os tipos de agresores divídense en:

- Agresor activo: Son os que inician e dirixen as agresións.

- Agresores pasivos: Son os que
seguen e animan as agresións.

Nuria Mª Álvarez Pazos, Yaiza Mª Rodríguez Cabaleiro, Melody Fernández Pérez.

A Xunta recurrirá a tecnología “wifi” para levar Internet a todos os colexios de Galicia

2008-05-09T00:14:00.000-07:00

O goberno bipartito marcouse o obxectivo de que o final da lexislatura, no verán do 2009, os mil centros de ensinanza pública de primaria e secundaria de Galicia poidan dispoñer dunha conexión integral a Internet. Para isto, a Xunta recurrirá a tecnoloxía wifi (que permite o acceso sin necesidade de cables), para habilitar a conexión a Internet coa maior celeridade en aquellos centros que non teñen instalado o cableado. A Consellería de Educación utilizará a mesma tecnoloxía sen fios para poñen en marcha un proxecto nos centros de infantil e primaria e dotalos dunha rede intranet que permita o acceso dende todas as dependencias.
Na actualidade, os 1.000 centros galegos de primaria e secundaria dispoñen de cableado básico, polo que contan con acceso a Internet nos espacios administrativos, bibliotecas, aulas de informática e na sala de profesores. Pero, mentres o 80% dos centros de secundaria teñen cableado en todas as dependencias, nos de primaria a porcentaxe baixa ao 8%.
Estas iniciativas forman parte do programa de Educación para acelerar a dotación de equipos informáticos nas aulas e mellorar as infraestructuras de comunicación dos centros. Según o informe que a conselleira Laura Sánchez Piñón presentou onte o Consello da Xunto, o seu departamente se anticipa ao obxectivo previsto para finais deste curso de alcanzar unha relación de seis alumnos por ordenador nos centros públicos no curso 2005-2006. Emilio Pérez Touriño detallou fai uns dias, na roda de prensa que seguiu o Consello, que “Nesta semana están entrando nos centros escolares de Galicia os equipamentos que permitirán situar este ano o ratio en seis alumnos por ordenador”.
Para conseguir ese obxectivo, Educación invertu nos dous últime anos máis de 38 millóns de euros en equipamento infomático, servizos e infraestructuras. O presidente da Xunta precisou que ese desembolso permiti pasar en ese periódo dun parque de 32.000 ordenadores nos centros escolares a 58.000. En concreto, invirtiu 22,8 millóns na adquisición de equipos; 2,8 millóns na instalación de cableado nos centros; e 2,2 millóns anuais na prestación do servicio de redes de datos. Pola sua parte, a entidade pública estatal Red.es aportou 8,3 millóns de euros.
Educación preven invertir no próximo curso 9 millóns de euros máis en equipamento informático e audiovisual. Ese presuposto permitirá distribuir nos centros públicos novos encerados dixitais, videoproxectores, impresoras e ordenadores de mesa e portátiles.
Jacobo Álvarez 4ºD

Coplas de Maio

2008-05-09T00:09:00.001-07:00

Somos un grupo
moi singular
imos facer coplas
do curso escolar

Marisa, Marisa
non para de mandar
se isto segue igual
¡todos imos tolear!

Nos có Cordobés
matamos as penas
xa que as súas clases
son moi amenas

É para nós
o mellor profesor
e sempre di
¡silencio, por favor!

Victor o orientador
¿quérelo atopar?
tranquila muller
terás que esperar

A súa roupa de Armani
faina peculiar
e a asignatura de Galego
non para de ensinar

Filla de escultor
estudou filosofía
e fálanos de sexo
durante todo o día

O seu lema favorito
non cesa de ensinar:
“os papeis has de reciclar
Para así o mundo salvar”

E as nosas coplas de maio
ata aquí chegaron
para o ano voltaremos
e máis os traeremos

Escritores no Alexandre Bóveda

2008-04-11T00:28:00.001-07:00

Domingo Villar xunto a nós

O pasado mércores 2 de abril, tivemos o pracer de contar coa presenza de Domingo Villar, un dos escritores contemporáneos que está tendo máis éxito nestes momentos na literatura galega.

Este vigués instalado en Madrid, veunos falar da súa obra: Ollos de auga, que é a súa primeira publicación novelística, porque despois de tantos obstáculos na súa traxectoria, segue mantendo o espírito de loita.

Na primeira parte da visita, Domingo Villar situounos na súa vida. Comezou pola súa infancia, na que xa mostraba interese pola lectura e pola escritura; e a medida que ía medrando, este ía aumentando, ata decatarse de que o que quería facer na súa vida era contar historias.

Traballou inicialmente no cine e na televisión como guionista, e participou nun proxecto teatral, que se veu abaixo polo atentado do 11-M. Pasou por unha situación económica bastante precaria, pero recuperouse grazas a Ollos de auga, unha novela policial transcorrida en Vigo.

Informounos de que está redactando unha nova novela, titulada A praia dos afogados, que non resumiremos xa que vos invitamos a introducirvos na súa pracenteira lectura.

Uxía Álvarez Vieitez y Aida Alonso Pérez 4ºD

Fran Alonso xunto a nos

O pasado día 14 de febreiro visitounos no instituto Fran Alonso, escritor do libro Cartas de amor. Empezou falándonos do seu relato “Zé volcán de amor”. Contounos que cando fora a Cabo Verde visitara moitos pobos e que todos eles tiñan como centro o volcán.
Falounos de que el quería subir ao volcán pero os expertos aconsellárono, por mor de ser asmático, que non subira debido a que o xofre podería afectarlle, entón, dando volvas pola vila, cando tódolos demais subiran ao volcán, encontrou a un señor que falaba co seu burro e ocorréuselle a idea de facer este relato. Pensou que se un paisano falaba co seu burro, porque non ía falar unha moza co volcán?
Contounos tamén varias anécdotas de cando fora ao Sáhara. Díxonos que alí fora onde experimentara verdadeiramente o silencio.
Despois os compañeiros e compañeiras do instituto comezaron a facerlle preguntas sobre as súas obras e sobre moitas anécdotas da súa vida.
Preguntáronlle tamén se estaba de acordo cos matrimonios homosexuais e el moi respectuoso contestou que non estaba de acordo cos matrimonios homosexuais se non que estaba de acordo con que tódolos seres humanos tiñan dereito a facer o que quixeran sempre e cando iso non prexudicara a ninguén.
Despois de moito falar e moitas preguntas a charla deste magnifico escritor rematou deixándonos un bo recordo e moitas cousas novas na nosa mente.

Alba Esteban Villa 4ºD

CELEBRACIÓN DO CENTENARIO DO HIMNO GALEGO

2008-04-11T00:08:00.001-07:00

• HISTORIA DO HIMNO GALEGO:

O nacemento do noso himno, actual, deuse no ano 1890, aínda que a súa presentación á sociedade produciuse no 1907 no Teatro Nacional del Centro Gallego de La Habana (Cuba), como peche a un homenaxe ao compositor Pascual Veiga, o mesmo que lle puxo a música ao himno.

Antes de que este se aceptara oficialmente, houbo outras pezas que se chegaron a ter como himno nalgunha época. É o caso do Himno Galego, de Andrés Muruais e Felipe Paz Carvajal, ¡Galicia!, de Galo Salinas e Varela Silvari...

Aproveitando o seu momento de popularidade, Pascual Veiga proponlle ao Concello coruñés facer un concurso no que se premiará a mellor composición como himno galego. Un xurado especializado elixiu a peza do catalán Iván Gotós de entre as dez composicións que se presentaron en total ao concurso. A pesar de que esta foi elixida nunca chegou a ser interpretada nin recoñecida como himno galego.

Máis tarde, a que si foi interpretada foi a do propio Veiga que será proclamada como o himno de Galicia co nome Os pinos.

Unha das persoas que máis fixo polo recoñecemento da peza de Veiga (música) e Eduardo Pondal (letra), foi un emigrante ferrolán chamado Xosé Fontela Leal, xa que pediu a súa adoptación como himno, editou a composición e distribuíu a partitura por todo o mundo.

Dende aquela Os pinos comeza a interpretarse en Galicia de maneira habitual, como himno dende o ano 1913.

• CELEBRACIÓN DO CENTENARIO:

O día 8 de Decembro do 2007, o Goberno galego festexou o primeiro centenario do himno galego. Converteu esta celebración nunha homenaxe á emigración que tivo lugar no Teatro Nacional do Centro Gallego de La Habana, o mesmo lugar onde foi interpretado por primeira vez .

Acudiron importantes figuras como o presidnte da Xunta, Touriño, e o vicepresidente da República de Cuba. Destacaron os valores do himno como un símbolo que asume a diferencia lingüistica e cultural dos galegos. Tamén defenderon que a composición simboliza a unión de todos os galegos.

Expuxeron un discurso no que falaban da marcha de moitos galegos de Galicia, cara á illa de Cuba en busca dun futuro mellor, de centos de galegos que combateron na loita do pobo cubano para conseguir a súa independencia e aseguraron que as relacións entre España e Cuba son sempre respectuosas. Ademais comentaron o carácter histórico, de gran amizade e satisfacción que o evento tiña tanto para cubanos como para galegos.

Ademais do himno, xente da emigración de La Habana puxeron no teatro outros sinais de Galicia: a bandeira e a Real Academia Galega.

O acto puido contar con orquestras sinfónicas que puxeron a súa propia versión do himno galego.

HIMNO GALEGO:

¿ Que din os rumorosos,
na costa verdescente,
ao raio transparente
do plácido luar...?

¿ Que din as altas copas
de escuro arume harpado
co seu ben compasado,
monótono fungar...?

Do teu verdor cinxido
e de benignos astros,
confín dos verdes castros
e vleroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
esperta do teu sono,
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden,
e con arroubo atenden
o noso rouco son;
máis só os ignorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros,
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das idades,
que as nosas vaguedades
cumprindo fin terán;
pois donde quer xigante,
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

Melody Fernández Pérez 4º ESO D

Relatos Colectivos

2008-04-04T00:35:00.001-07:00

Relatos Colectivos

Cesario:

Cesario era un rapaz que tiña 12 anos. Vivía en Coia. Tiña o pelo curto e negro,o unhas orelliñas rematadas en punta e un nariz pequeniño e sempre moi colorado. Sempre ía co chandal do Madrid, xa que era fan número un de Raúl. Apasionáballe o fútbol e soñaba con chegar a xogar nun equipo de primeira división.
Un día Cesario foi mercar unhas botas de fútbol. Cando chegou á tenda, comezou a buscar as que el quería, e alí estaban... El, entusiasmado foi tocalas, cando de súpeto topouse con outra man. Era unha rapaza fermosa. Os dous colorados coma dous tomates comezaran a rir. Cesario presentouse e Apolonia tamén.
Os dous tiñan ganas de falar máis pero por vergoña non o fixeran. Cesario ao chegar a casa quitou as botas da caixa, e non paraba de miralas, xa que sempre que as vía recordaba o sorriso e a beleza de Apolonia.
O cabo de 7 ou 8 días Cesario foi á cafetería dos seus primos a tomar unha Coca-Cola. Foi buscala á barra e cando se deu a volta, chocou con alguén e tiroulla toda por riba. El comezou a desculparse e cando mirou para ver quen era quedou coma se vise unha pantasma: era Apolonia. El avergoñado polo sucedido invitouna a tomar algo e alí xurdiu o comezo dunha gran amizade e quen sabe se algo máis...

Personaxe:

Laura é unha rapaza que ten 10 anos, polo que se pode dicir que é bastante alta para a súa idade. Ten o pelo negro como o acibeche, o cal lle chega ata os ombreiros cun corte desaliñado e despeiteado. Os seus ollos son marróns, pequenos e situados moi preto do nariz. Estes están cubertos por unhas cellas moi espesas e tamén negras. É unha nena tímida e pouco sociable, que desfruta da soidade.
Orfa dende os dous anos, vivía cos seus avós. A Laura endexamais se lle viu con ningún amigo, sempre soa, soa. Adoitaba ir tódalas tardes ó parque, a ver xogar os demais nenos, e darlle de comer ás pombas. Pero dende semanas atrás, Laura comezou a cambiar. Ata que era noite pechada nunca regresaba a casa dos seus avós, e os seus avós comezaron a preocuparse. Seguírona durante varios días, e viron que sempre entraba nunha especie de cova que se adentraba nun tronco dunha árbore xigante, enorme. Ata que un día, os avós, tamén entraron nesa cova e un deles desvaneceuse cando viu o que alí había...

A Paz

2008-03-14T01:29:00.000-07:00

A paz. ¿Algo que se poderá conseguir algún día? Verdadeiramente non o sei, aínda que se o pensamos non sería tan difícil non? Pensa: se non houbese guerras, o 75% da paz estaría conseguida. Pero agora pregúntome, ¿Qué raios se lles pode pasar pola cabeza a algunhas persoas para matar xente sen contemplacións? ¿Qué pretenden? ¿Conseguir máis diñeiro? ¿Acaso non lles chega co que teñen? Todos ese países que están en guerras, que o único que fan é matarse entre eles, son en gran parte os culpables de que neste mundo no que vivimos non poidamos vivir sen maldade…

Pero hai outro tipo de Paz que a min persoalmente é a que verdadeiramente me importa: A Paz Cun Mesmo. Si, esa paz que moita xente non é capaz de conseguir; esa paz que ás veces pensamos que non pode existir, pero só é cuestión de buscala. Mira ó teu arredor. Seguro que tes unha familia que te quere, amigos que te queren tamén, ¿que máis podes pedir? Eu con iso xa son feliz. Con iso xa teño a paz que preciso para selo.

Cando escoites a palabra Paz, intenta ver máis alá de “NON guerras”, non terrorismo, etc etc. Iso e algo moi complicado que nós non podemos facer moito por cambialo, pero si pola paz interior. ¿Tamén é un tipo de paz non?

A min con esa Paz chégame para ser feliz… ¿a ti?

Aida Alonso Pérez

VACACIÓNS

2008-03-14T01:14:00.000-07:00

A GRAN CHEGADA DAS VACACIÓNS

Canto tempo querendo dicir isto,e por fin ¡¡¡¡¡¡chegaron!!!!!!
Romper coa rutina..
Non madrugar....
Saír máis amiúdo...
Non aturar o profesorado...
Non estudiar...
Non escribir....
Non ler...
Non aguantar o "bo compañeirismo" desta a nosa clase...
E sobre todo ser LIBRES!!!!
Estas vacacións van ser un desmadre aínda que volvamos pronto e maís cansos do que nos vamos, porque agora chega a FESTA!!!!!
Tamén somos conscientes que despois desta paréntese espéranos o peor, un trimestre moito máis duro pero moi decisivo nos nosos destinos, por iso non o ímos desaproveitar. Deixemonos de lerias xa que para nós as vacacións xa comezaron.

BBBBBBBBBIIIIIIIIIICCCCCCCCCCCOOOOOOOOOOOOOOSSSSSSSSSSS

dE: Uxía ó cuadrado (O clon das Uxías vaíse de festa)xD

As vacacións de Semana Santa

2008-03-14T01:11:00.000-07:00

Hoxe é o último día do segundo trimestre no noso centro escolar, xa que a partir de mañá comezan as vacacións de semana santa, que todos os alumnos e profesores temos moi merecidas polo gran esforzo que realizamos os días laborables, nós estudiando e traballando, e os profesores aguantándonos e impartindo clase.
Este ano as vacacións duran moito máis ca outros anos xa que as comezamos o día 14 e rematámolas o día 25, isto permítenos facer unha viaxe un pouco máis longa, descansar na nosa cidade, disfrutar das nosas aldeas galegas...
A Semana Santa na nosa terra non é como en Andalucía por exemplo, alí estes días vívense con moita máis paixón, alí é moi diferente que aquí, xa que poderíamos dicir que para nós son unhas vacacións máis do ano, e para Andalucía son algo máis especiais... A xente é moi relixiosa e vive as procesións con moita paixón, e isto en Galicia non pasa, haber hai procesións, pero... non é o mesmo. Eu non son adepto da relixión e non acudo a estas procesións, de pequeno quizais acudín a algunha destas procesións, nas que se levan as palmas douradas. Nesta semana, só observo de especial o detalle dos ovos de pascua e que a xente marcha de vacacións por aí...

Jacobo Álvarez Moreira

Diario dun corpo aberto

2008-03-14T01:08:00.000-07:00

Estou tirada na cama, chorando. Chorando dunha maneira que ata eu mesma me asusto. levaba semanas con isto dentro e non podía máis...

1º día: Sentada no sofá vendo a televisión. Estou soa na casa. Sempre me deu un pouco de medo iso, pero esa noite, foi demasiado. De súpeto, sentín alguén respirar. Por un momento pensei que podía ser eu mesma, pero parei de respirar e apaguei o televisor e ese son seguía, e parecía que cada vez se facía máis forte. Tapeime cunha manta que tiña ó meu carón, quizáis porque tiña medo de que alguén me mirase. ¿Pero quen?

2º día: Tamén no salón, vendo a televisión. Soa outra vez... Esta vez xa non aguantei máis e rompín a chorar. Sentín que alguén se sentaba ó meu carón. Non vos podendes nin imaxinar o que se sente ó saber que ó teu lado hai alguén e por máis que pasas a man polo aire e polo sofá non sentes absolutamente nada...

E así pasaron días e días, semanas e semanas, e cada día a miña angustia ía a máis. Comecei a ver puntos vermellos e laranxas que desaparecían de súpeto. Puntos insignificantes, seino, pero que soamente eu vía...

Conteillo á miña tía, ela explicoume qué era o que me estaba a pasar: Era un "corpo aberto". Ela tamén o é, e sabe polo que se pasa. Contoume que ela de nena vía mulleres vellas vestidas de branco enriba do seu gardarroupa.

Ten unha amiga que é o que a xente que non cre en nada disto chamaría "Bruxa". Ela fíxome unhas "proteccións". Dende entón, enriba da miña cama teño un crucifixo, debaixo da cama unha copa con auga cunha pedra de raio, e levo sempre comigo unha especie de bolsiña vermella e negra.

Quizais todo isto non serve para nada, ou quizais agora estou ben grazas a iso... non o sei... o único que sei, e do que estou completamente segura... é de que hai alguén máis entre nós... e podo apostar a que mentres estás a ler este artigo, aínda que ti creas que estás só, case seguro que hai alguén máis aínda que ti non o poidas ver...

Non che pido que creas en todo o que eu creo... simplemente pídoche que creas en min...

Aida Alonso Pérez

A PAZ

2008-02-01T00:05:00.000-08:00

O día 30 de xaneiro celébrase o día escolar pola non violencia e pola PAZ

Velaí o que lle suxire ese día a estes escolares:

A Paz é sobre todo un desexo:

NON MÁIS GUERRAS
NON MÁIS TORTURAS
NON MÁIS RACISMO
NON MÁIS INXUSTIZAS
NON MÁIS GUANTÁNAMOS
NON MÁIS VIOLENCIA

MÁIS SOLIDARIEDADE
MÁIS AMIZADE
MÁIS TOLERANCIA
MÁIS ACOLLIDA
MÁIS XUSTIZA DISTRIBUTIVA
MÁ9S AMOR E PAZ PAZ PAZ PAZ PAZ...

Fauna máxica

2007-12-14T00:06:00.000-08:00

O MOUS
O mous é un animal un pouco estraño. É de cor prateada e negra, ten un só ollo verde e grande, e semella a varios animais:
Ten tronco de vaca, cara de pato cun só ollo, cornos e un rabo moi peludo.
Ainda que este animal non o pareza é moi cariñoso e traballador. Todas as noites que eu lle deixo enriba da mesa un pouco de pan, mentres durmo, colle as miñas libretas, e se ve que teño deberes, faimos. Vos preguntaderes como os fai, porque tendo corpo de vaca...xa me contarás.
Co seu grande ollo proxecta o que pensa en cada momento, sempre que el queira, polo tanto, contesta as preguntas na súa mente e logo as plasma no papel a través do seu ollo. É raro pero convén telo como unha gran axuda.
Non sei se seguirá vindo por moitas noites máis, pero eu, por se acaso, deixarei un anaco de pan na mesa antes de deitarme.
Noelia Duarte Iglesias

O BOCATRON
O bocatrón é un animal moi semellante a un rato. Este é moi rápido e non está quieto nin un segundo. O seu corpo é alongado có pelo curto e negro. Os seus ollos poden ver na escuridade. No seu fuciño posúe unha trompeta e polas noites vai de corte en corte, buscando o recuncho máis quente.
Nos lugares onde non atopa un lugar quentiño para pasar a noite utiliza a súa trompeta e esperta aos donos da casa, imitando algún dos sons doso animais que posúan. Para que non moleste nunha casa, abonda con ter as cortes limpas e quentiñas para que cando chegue esta a gusto.

Nuria Mª Álvarez Pazos

2007-11-23T03:38:00.001-08:00

Polo Samaín tivemos Castañas

Samaín

2007-11-22T00:50:00.000-08:00

Orixe do samaín

Samaín (samhain en gaélico) significa "fin do verán" e celébrase o 31 de outubro. É unha antiga celebración de orixe celta en honor dos defuntos e que marca o comezo do novo ano.
Hai aproximadamente 2.600 anos chegaron a Galicia os pobos celtas. Ademais dos seus adiantos científicos e técnicos, como foi a metalurxia do ferro, tamén trouxeron a súa cultura e as súas crenzas.
Os celtas eran politeistas e adoraban a moitos deuses que representaban tanto as forzas da natureza como as condicións do espírito. De aí que as súas festas coincidan con dseterminadas datas relacionadas coas estacións e cos seus cambios.
Así pois, os pobos celtas de Europa, entre eles Galicia, Irlanda e en distintas zonas de Gran Bretaña os habitantes deses lugares esperaban o ano novo que para eles se iniciaba co cambio de estación, a colleita e os misterios entre a vida e a morte.
Os celtas crían que nesa noite a porta que separaba o mundo dos vivos e dos mortos desaparecía e que nesa data as almas dos mortos regresaban a visitar os fogares terrenais.